03 augustus Van Ballenstedt naar Stassfurt

Uitzicht windmolenpark Troosteloze aanblik Stassfurth

Al voor zes uur vanmorgen werden we door de zon die door ons raam naar binnen scheen, gewekt.Nog even liggen en dan maar opstaan. Alle spullen bij elkaar zoeken en inpakken, want we gaan vandaag weer een eindje verder. Als eerste keken we naar de route voor vandaag. Op de planning voor vandaag stond Dessau. Dat we dat niet zouden halen, was duidelijk. De afstand is goed voor twee tot drie dagen fietsen. Zeker bij deze hoge temperaturen. Om half 11 was het 31 graden op de thermometer.
We zetten onze pijlen voor vandaag op Stassfurt en overmorgen naar Dessau. We besloten ook om vandaag af te wijken van de route R1 die veel langer was dan de route over de weg en over andere fietspaden die Jan op de kaart had gezien. Het was een hele fijne route met de wind in de rug. Berg op was op deze wijze eenvoudig en fijn.
Aangekomen in Stassfurt was het even zoeken naar het vanmorgen geboekte hotel Burgas. Maar toen we eenmaal de juiste richting uitfietsten, waren we er snel en werden we hartelijk ontvangen en hebben we op het terras ook maar iets gegeten. Het hotel is aardig en netjes en heeft een Bulgaars restaurant aan boord. Makkelijk voor vanavond.

De sfeer waar we sinds een dag of drie fietsen, is duidelijk merkbaar anders dan de omgeving in de dagen hiervoor. Voelbaar en merkbaar zijn we in de voormalige DDR. De straten zijn leeg, we zien heel weinig mensen en er zijn veel dichtgetimmerde huizen en winkelpanden of vergane voorname gebouwen. Gebouwen die tot 25 jaar geleden vast iets voorstelden. Het ziet er allemaal wat armoedig uit. Op straat en in het openbaar vervoer zien we jonge mensen met tatouages en met haren geverfd in lichtgevende kleuren. Oké bij ons zie je ook wel gothics maar beduidend minder.
We spraken vanavond op het terras van ons hotel een Duitse fietser die de rit andersom doet (van Berlijn naar Dortmund) en hij vertelde ons dat de werkloosheid in de voormalige DDR groter is dan in de rest van Duitsland, waar het economisch goed gaat. Veel mensen trekken hier weg. Het heropbouwen kost veel geld. en gaat langzaam. Het is al bijna 24 jaar geleden dat de grenzen open zijn.
Morgen gaat onze rit naar Köthen. Wellicht ook weer een typische voormalige DDR plaats. Daarna naar Dessau: dat is ook een voormalige DDR plaats, maar met de status van Werelderfgoed. De Duitse fietser vertelde ons vanavond dat daar veel te bezichtigen is wat beslist de moeite waard is. Voordat we daar zijn, hebben we eerst nog een tussenlanding in Köthen. Een onderkomen hebben we al geregeld.